Forex po Polsku

Jak długo na wawelu...

2009-10-08T15:47:00.008+02:00

Gdy człowiek jest uparty i twardo stoi przy swoim stanowisku, a do tego jeszcze ma rację to myślę, że może być szczęśliwym człowiekiem. Piszę to na swoim przykładzie, ponieważ od pół roku upieram się przy tezie, że druga część kryzysu nadciąga, a co za tym idzie spodziewane jest dalsze umocnienie dolara i osłabienie notowań walut krajów wschodzących. Mówiąc krótko, na złotym gram pod sprzedaż.

W takiej sytuacji, gdy mieszają się interesy prywatne z obiektywna analizą powstaje bardzo subiektywny pogląd poparty milionem sztucznie wygenerowanych dowodów, aby tylko udowodnić, że ma się rację. Dziś zrobię to po raz kolejny pokazując wykres USDPLN w dłuższym horyzoncie czasowym.

W pierwszej kolejności wykres tygodniowy. Analizując skuteczność różnych wskaźników z analizy technicznej, jako sygnałów do otwierania zleceń (pominięta została wartość poznawcza odnośnie wyjścia z rynku oraz odwrócenia pozycji) moją największą przychylność zyskał MFI (Money Flow Index), który poza poziomami cen uwzględnia również wolumen na rynku. Jak każdy indeks, tak ten również ma swoje wady, a główną jest możliwość dowolnego określania liczby obserwacji do próby. Ja przyjąłem, że wskaźnik będzie obliczany dla dziesięciu poprzednich tygodni, ale prawdopodobnie, gdybym podwoił tę wartość, to połowa zaobserwowanych sygnałów wypadłaby z koszyka. Od 2005 roku pojawiło się tylko 15 sygnałów i co ciekawe 7 było pro sprzedażowych a osiem sugerowało kupno. Czyżby miało to jakiś związek z prawdopodobieństwem tego, że kupno i sprzedaż na rynku są w dłuższym okresie równie prawdopodobne i na dobrą sprawę cała techniczna nie jest warta funta kłaków i wystarczy rzut monetą?

Dodatkowymi narzędziami, które wziąłem pod uwagę przy analizowaniu aktualnego zachowania złotego w stosunku do dolara, były klasyczne linie trendu, wachlarz Gann`a oraz poziomy Fibo. Pomijając już obserwacje historyczne skupię się na tym co najważniejsze, czyli najaktualniejsze. W zeszłym tygodniu mieliśmy pierwszą świeczką powyżej spadkowej linii trendu zapoczątkowanego już w lutym, podczas gdy wtedy na rynku akcji panowała jeszcze BESSA a mini hossa nawet nie była w marzeniach.

Szczerze muszę przyznać, że skala umocnienia złotówki mnie zaskoczyła. Spodziewałem się, że poziom 3 zł zostanie obroniony, a od tamtego momentu rozpocznie się ponowny marsz w górę. Niestety rynku nie da się zaczarować, a już tym bardziej przewidzieć. Można jedynie snuć domysły i przypuszczenia, ale w oparciu o coś trzeba przeciez podejmować ryzyko.

Wracając do zaobserwowanego sygnału kupna na wykresie cenowym pragnę jeszcze pokazać, ze ten duży ruch od lutego zniósł poprzedni, kryzysowy wzrost dolara, aż o 62.8% i utworzył formację przypominającą chorągiewkę. W takim wypadku należałoby oczekiwać wzrostu kursu do 4,50 – 5 zł za jednego zielonego !! Taki poziom ciężko sobie wyobrazić, aczkolwiek w obecnych czasach nic nie można wykluczyć. Ze względu na wręcz mikroskopijną szansę realizacji tego scenariusza nie będę nawet go nanosił na wykres, postanowiłem tylko o tym napisać, żeby na wszelki wypadek móc kiedyś udowodnić swoją rację :).

Co więc dalej może się wydarzyć. Uważam, że pomarańczowa najbardziej aktualna wzrostowa linia trendu, która pokrywa się ze wsparciem Fibo, a do tego ta chorągiewka są zwiastunami dynamicznego osłabienia złotego przynajmniej do 3,20 zł, gdzie jest 38.2% ostatniego zniesienia, a dalej 3,30 czyli połowy spadkowej fali od lutego. To wszystko wciąż mało w stosunku do tego co zakładałem wcześniej. Mody wiek i rządza hazardu podpowiadają, żeby nawet przy tych poziomach grać dalej, ale zdrowy rozsądek radzi wziąć swoje i nie być chytrym.

Najgorsze w tym wszystkim są cyfry. Jeżeli przyjąć wariant minimalny, czyli wspomniane 3,20 to do wzięcia obecnie jest 10% do końca roku, ale nie używając dźwigni. Przy standardowym lewarze oznacza to 1000% zwrotu i to te liczby potrafią zgubić nawet najbardziej odpornego inwestora. Dziesięciokrotny zwrot z inwestycji w trzy miesiące zdarzył się zapewne niejednemu i ten wie, jaka to pokusa. Pytanie, czy gra jest warta ryzyka?

Na koniec dorzucam pozostałe wykresy ze złotówką w tle na tym samym szablonie zmiennych.

Rynek pracy w USA z bliska.

2009-07-16T19:39:00.005+02:00

Wczorajsze popołudnie było niezwykle bogate w ważne publikacje makro i dane finansowe spółek. Na ten drugi temat w zasadzie nie da się nic więcej dodać niż już napisano, dlatego skupmy się na tych pierwszych.

Dopiero co wczoraj poruszyłem temat niższych odczytów wskaźników zaufania, a tu proszę kolejna negatywna niespodzianka. Index koniunktury przemysłu z okręgu Filadelfii zaliczył spadek z -2.2 do -7.5, a dodam tylko, że najgorszy odczyt jakiego spodziewali się analitycy to -7. Po czterech miesiącach wzrostów i tutaj mamy schłodzenie, choć otwarcie przyznaję, że nie jest to jakiś wielki spadek (ujemny wzrost). Rynek finansowy na chwilę zareagował na ten dczyt, ale moim zdaniem prawdziwa reakcja pojawi się jutro lub też zaraz przed zamknięciem sesji w NY, ponieważ póki co nakręcają wszystko wyniki JP Morgan`a.

Ale co tam jakiś mały wzrost Philly Fed, przy takim spadku liczby nowych bezrobotnych i tych kontynuujących. Niech nikogo nie zmylą lepsze odczyty. W Stanach Zjednoczonych, inaczej niż np. w Polsce, kuroniówka przysługuje tylko przez 26 tygodni, czyli tylko przez pół roku! (http://jobsearch.about.com/cs/unemployment/a/unemployment.htm) Oczywiście, w sytuacjach podwyższonego bezrobocia każdy Stan może wypłacać tzw. przedłużony zasiłek dla bezrobotnych nawet przez 13 tygodni od 26 tygodnia pozostawania bez pracy. Ale! Jeżeli w danym okręgu nie zapadnie taka decyzja, to jeżeli przez pół roku nie znajdziemy pracy i skończy Nam się zasiłek zostajemy wykreśleni z listy bezrobotnych. Widniejemy wtedy w bardzo czarnej statystyce U6. Popatrzmy więc na wykresy.

Ten graf znają już chyba wszyscy – tygodniowa zmiana liczby bezrobotnych w USA począwszy od lat 60` do dzisiejszego odczytu. Specjalnie wziąłem wykres z serwisu Banku Rezerwy Federalnej w St. Louis, żeby było widać zaciemnione okresy recesji. Trzy ostatnie okresy recesyjne kończyły się praktycznie wtedy, gdy zaczynała spadać liczba nowych bezrobotnych. Jeśli chodzi o statystykę tych danych, to od stycznia 1967 roku było 2219 odczytów. Średnia dla wszystkich wyniosła 358 tyś osób a mediana o 10 tyś mniej. Po co mi znać te wartości? A no po to, że muszę przyjąć pewną graniczną wartość po przekroczeniu której do urzędów pracy zgłasza się więcej niż normalnie osób i chcę wiedzieć jak długo trwa taki stan. Przy użyciu kilku sztuczek w Excelu otrzymałem taki wykres.

Obecnie urzędy pracy notują liczbę nowych bezrobotnych więcej niż średnio od 63 tygodni. Podczas dwóch ostatnich kryzysów było to ok. 130 tygodni, a w latach 80` gdy połączyły się dwa kryzysy tak wysokie wartości notowano przez 236 tygodni! Jeżeli teraz miałoby dojść do takiej eskalacji bezrobocia, to jego stopa mogłaby spokojnie dojść do 15%, a niewykluczone, że o wiele wyżej.

Jeżeli jesteśmy już przy stopie bezrobocia, to mała ciekawostka zaczerpnięta ze wspominanego już artykułu James`a Quinna.

Wszyscy zapewne jeszcze pamiętamy o Stress Testach przeprowadzonych przez Administrację USA na bankach, ale czy wiedzieliście, że wg tego Testu w najgorszym możliwym wariancie po drugim kwartale spodziewano się bezrobocia na poziomie 8,8%, podczas gdy faktycznie jesteśmy już przy poziomach zakładanych na 4 kw. 2009 r. Ja nie potrafię powiedzieć jaki to będzie miało wpływ na kondycję banków i czy w ogóle to wpłynie na wyniki. Na zdrowy rozsądek większa liczba bezrobotnych to większe niebezpieczeństwo opóźnień w spłacie kredytów, ale również mniej udzielonych nowych pożyczek, a m.in. dlatego wciąż utrzymywane są stopy procentowe na poziomie zera. To jednak jeszcze nie koniec.

Teraz mój ulubiony wykres, perła w koronie. Na niebiesko wskaźnik zatrudnienia w gospodarce (jaka część zdolnych do pracy faktycznie pracuje). Na czerwono, średni czas pozostawania bez pracy (ile tygodni średnio bezrobotny pozostaje bez pracy). Lata 1983 – 2000 to systematyczny wzrost odsetka zatrudnionych i tuż przed pęknięciem bańki internetowej osiągnął szczyt podchodząc pod 65%. Boom gospodarczy pierwszej dekady nowego millenium, a co za tym idzie hossa na rynku surowców, towarów, akcji, a także kredytowy mnie były na tyle silne, żeby zwiększyć jeszcze bardziej udział osób pracujących. Oczywiście przez ostatnie 7 lat inwestorzy raczej patrzeli na to co się dzieje na Emerging Markets oraz w krajach BRIC niż w USA, ale czy teraz uda się bez USA wyjść z tego kryzysu i rozruszać koło zamachowe gospodarki. To może być jednak trudne wyzwanie.

Dodatkowo na czerwonej krzywej średniej liczby tygodni pozostawania bez zatrudnienia widać, że mamy do czynienia z sytuacją nie spotykaną od WWII. Przeciętny amerykański bezrobotny jest bez pracy już ponad 24 tygodnie (a są to dane za czerwiec, obecnie mija trzeci tydzień lipca) i lada moment straci zasiłek – jeżeli jest ze Stanu, który nie wprowadził przedłużonego prawa do zasiłku, a tak jest w połowie Stanów. Wiadomo, że średnia jest najbardziej kłamliwą statystyką w historii, ale mimo wszystko skala wzrostu okresu pozostawania bez pracy jest ogromna.

Jeżeli teraz to wszystko zebrać do ku… to mamy stopę bezrobocia wyższą o niż w najgorszym scenariuszu Stress Testów, a przeciętny bezrobotny jest bez pracy już 24 tygodnie. Prawo do zasiłku przysługuje tylko przez 26 tygodni. Obecnie pracuje niecałe 60% zdolnych do pracy, czyli cofnęliśmy się do lat 80`. Ostatnie dane pokazują, że spada liczba nowych bezrobotnych oraz tych kontynuujących, ale dopiero za dwa tygodnie dowiemy się czy dlatego, że znaleźli pracę, czy po prostu zostali przeniesieni do innej statystyki i w ogóle zrezygnowali z poszukiwania pracy. Ta sama sytuacja ma miejsce w Wielkiej Brytanii o czym pisałem wczoraj. Nie inaczej jest w Strefie Euro i Japonii. Mnie nie przekonuje pogląd, że Chiny, Brazylia i Indie (Rosję już skreśliłem) wydźwigną światową gospodarkę. Warto się przygotować na kolejny atak realnej sfery gospodarki w sfere monetarną.

Pozdrawiam, Mateusz.

Spekulacja 16.07.2009r.

2009-07-16T12:24:00.003+02:00

Gdy ostatni raz poruszałem kwestię EURUSD w Spekulacji 07.07.2009r. sugerowałem, że para ta znajduje się w spadkowym kanale od początku czerwca. Zgodnie z tą teorią, wykres odbił się wtedy od górnego ograniczenia i skierował ku dolnemu, ale … tam nie dotarł. Następnego dnia po wystawieniu tamtego posta tj. 8 lipca nastąpiło silne odbicie do góry. Zacząłem więc przyglądać się bliżej temu co wyrysował wykres i otrzymałem dwie możliwości:

· Formacja chorągiewki – zasięg po wybiciu w górę okolice 1,50 euro

· Trójkąt równoramienny – zasięg po wybiciu ok. 650 pipsów

Pierwsza z formacji jest zaliczana do grupy formacji kontynuacji trendu, natomiast trójkąt występuje również, jako formacja odwrócenia. Niewiele można też wyczytać ze wskaźników. Na wykresie H4 wszystkie sugerują wykupienie, ale na dziennym już takiej jednomyślności nie ma. Można by, więc oczekiwać, że w krótkim terminie nastąpi spadkowa korekta, a jeżeli będzie na tyle silna, żeby wybić wykres z trójkąta (obecnie wsparcie jest na 1,3880) to należy dalej sprzedawać i trzymać aż do 1,33. Zresztą o scenariuszu spadkowym piszę już od miesiąca, więc to chyba nic nowego :)

Gdyby brać pod uwagę formację chorągiewki, a brać trzeba, to jej najważniejszym oporem wydaje się wczorajszy szczyt na 1,4135. Ryzyko wzrostów jest więc duże.

Wszyscy wiemy, że to co się dzieje na Eurodolarze, ma wpływ na Naszą walutę. Rzadko podejmuję się wystawiania analiz złotego z bardzo prostego powodu, wciąż jest to waluta narażona na większą zmienność niż reszta rynku. Wg mnie ktoś po prostu się nią bawi i wykorzystuje niską płynność, ale prawdziwy analityk nie boi się niczego :)

Po pierwsze i najważniejsze, nie zgadzam się z poglądem, że Złoty jest niedowartościowany, bo nikt tak naprawdę nie zna jego Fair Value w stosunku do innych walut. Znamy jego wartość rynkową, wiemy jaka jest w Polsce sytuacja makro, mamy swoje prognozy co do tego jak będzie się ta sytuacja kształtowała, ale po raz kolejny zapominamy, że nie jesteśmy samotną wyspą tego zglobalizowanego świata i jeżeli u naszych zachodnich sąsiadów nic się nie poprawi, to samym popytem wewnętrznym nie rozruszamy gospodarki. Porusza się kwestię, że podczas obecnego kryzysu Złoty stracił więcej niż waluty innym krajów wschodzących i cały koszyk tych walut, ale czy kryzys już się skończył? Zamiast zapowiadać powrót aprecjacji złotówki polecam cofnąć się w czasie o rok.

Rok 2008 na USDPLN rozpoczynaliśmy przy kursie 2,44 zł a szczyt padł w styczniu przy 2,55 zł. W lipcu kurs spadł do 2 zł i pamiętacie co było wtedy – zapowiedzi, że Złoty niedługo może osiągnąć nawet 1,5 zł za jednego Dolara. Niestety tak się nie stało. Do połowy października kurs poszybował do 3,15 zł. Przechodząc na wartości bezwzględne, to od stycznia do lipca Złoty zyskał 21,5%, by później stracić 157%.

Rok 2009 USDPLN rozpoczyna od 3 zł. W lutym mamy szczyt na 3,90 zł. Mamy teraz lipiec i możliwy dołek na 3,02 zł. To znaczy, że od lutego Złoty zyskał 22,5%. Czy naprawdę nikogo to nie dziwi, a co najlepsze twardo wszyscy utrzymują, że to dopiero początek. Sic! Czy możliwy jest wzrost do 4,50 zł, tj. o 150%. Oczywiście! Przecież 9 lat temu taki kurs już był. Przypomnę tylko, że wtedy globalna gospodarka nie była na minusie, czyli … było dużo lepiej. Twierdzenie, że w najtrudniejszych czasach od WWII zyskają waluty krajów rozwijających się jest śmieszne. Pokażcie mi szaleńca, który zarządza 100 mld USD i będzie większą część pakował do Nas, a nie do USA, Japonii czy Szwajcarii. Specjalnie nie napisałem do Eurolandu, bo to wciąż jest twór sztuczny i nigdy nie wiadomo co odbije któremuś członkowi. Polecam spojrzeć na zamieszczonywykres i samemu się nad tym wszystkim zastanowić, a nie słuchać najmądrzejszych polskich analityków, którzy zmieniają zdanie częściej niż rękawiczki.

Pozdrawiam, Mateusz.

Mały komentarz.

2009-07-15T16:01:00.000+02:00

Professional Global Confidence Index (PGCI) jest indeksem przygotowywanym przez Agencję Bloomberg. W comiesięcznym badaniu (ostatnio przeprowadzonym w dniach 6 -10 lipca) bierze udział ponad 2700 osób korzystających z usług Agencji, a jego istota polega na zagregowaniu odpowiedzi co do perspektyw światowej gospodarki. Jeżeli wartość wskaźnika jest poniżej 50 pkt. to znaczy, że pesymistów jest więcej niż optymistów. A jak było ostatnio?

PGCI podobnie jak inne wskaźniki nastroju i zaufania od kwietnia rozpoczął rajd na północ z wartości 5.9 do 43.5 w czerwcu. Oczywiście rynki kapitałowe, surowcowe, towarowe, a nawet skarbowy uwierzyły w sygnalizowany Green shoot i również czym prędzej kierowały się w górę (przeciwnie ceny papierów skarbowych, które taniały, ale to zrozumiałe). Podana dziś wartość indeksu za lipiec to 39.1, czyli spadek o 10% w stosunku do odczytu z poprzedniego miesiąca. Przypomnę tylko, że w zeszły piątek Uniwersytet w Michigan podał niższą wartość swojego indeksu, a poniedziałek to samo stało się z indeksem niemieckiego Instytutu ZEW dla tego kraju.

Nie czepiał bym się odczytów niższych od prognoz, bo w obecnej rzeczywistości ciężko cokolwiek przewidzieć, ale spadki o 1/10 muszą dać do zastanowienia. Można powiedzieć, że giełdy zdyskontowały te odczyty już w połowie czerwca i teraz czekają na odczyty sierpniowe, ale można też doszukiwać się w tym gasnącej iskierki nadziei na kontynuację wzrostów na giełdach i powrotu awersji do ryzyka. Ja szczerze jestem w tym drugim obozie.

Dziś na rynek napłynęły jeszcze informacje z brytyjskiego rynku pracy i tam również nie jest najlepiej. Abstrahując od tego, że wniosków o zasiłek było mniej niż mówiły prognozy i wzrosły przeciętne zarobki, to podobnie jak to ma miejsce w USA najbardziej niepokojąca jest stopa zatrudnienia, a co za tym idzie ogólna liczba osób niepracujących. Oficjalna stopa bezrobocia to teraz 7.6%, ale dodatkowo 20% siły roboczej to osoby będące na długoterminowych zwolnieniach chorobowych lub takie, które zrezygnowały z poszukiwania pracy. Tym samym odsetek zatrudnionych to teraz 72.9% tj. o 2 pkt. proc. mniej niż przed rokiem. Jest to największy spadek od 71` roku jak zbierane są te dane. Brzmi groźnie.

W ciągu ostatniego roku tak często mówiono już, że mamy różne odczyty najgorsze od 10, 15, 20 lat, czy nawet od czasu WWII, że przestało to kogokolwiek ruszać. Skoro jest tak źle, to znaczy, że może być już tylko lepiej. Mało kto z obecnie żyjących pamięta, że może być gorzej.

Pozdrawiam, Mateusz.

Po co to wszystko?

2009-07-13T09:59:00.003+02:00

Są takie dni, że próbuję skleić kolejny post na tego bloga i mam nawet pomysł o czym on powinien być, ale zastanawiam się po co mam to pisać. Należałoby powrócić wtedy do początku i przypomnieć sobie po co w ogóle jest ten blog. Mam wrażenie, że znalezienie owego celu, dla którego to robię graniczy z odkryciem Atlantydy. To było spontaniczne, ale teraz widzę, że prowadzenie tej strony musi mieć cel, żeby nie stała się ona kolejną ekonomiczną paplaniną jakiegoś zadufanego w sobie analityka. Właśnie dosyć jest takich nijakich wpisów na różnej maści serwisach, gdzie z wykształcenia kucharz łopatologicznie tłumaczy co się obecnie dzieje z Polską i Światową gospodarką, ale ponieważ sam zbytnio nie rozumie jej mechanizmów, nie może spekulować na przyszłość. Ach, jak to słowo spekulacja nabrało przez ostatni rok pejoratywnego znaczenia, aż boję się go używać, bo kompletnie nikt nie będzie chciał tego czytać, jakby miał go zaraz strzelić piorun z niebios. Ale może właśnie o to chodzi, o przewidywanie pewnych wydarzeń, a w razie pomyłki przyznanie się do błędu i zmienieniu poglądu. Nie jestem krową, więc nie zamierzam upierać się przy swoim jeśli jestem w błędzie, czasami tylko za szybko zmieniam front i narażam się na duże straty. Potrzeba cierpliwości.

Podsumowując, chciałbym jak wielu innych pokazać Wam czytelnicy, że niewielkim trudem i przy niewielkiej liczbie informacji można pojąć to co się dzieje na rynkach finansowych, a dodatkowo ukształtować sobie swój własny pogląd (nie tylko taki wyciągnięty z TV lub WWW…). Nie będę jednak przez to rezygnował ze stosowania trudnego języka, a czasami też obliczeń, ponieważ chcę przekonać do siebie ludzi, którzy siedzą w tej branży. Gdy już dotrę do jednych i drugich, co pewnie zajmie mi lekko licząc ćwierć wieku (do tego czasu Google może się przerodzić w producenta podwodnych domów, albo Internet dostanie się wprost do Naszego mózgu dzięki nanorobotom i będziemy mogli czytać we śnie, a maleńkie cuda techniki wybiorą za Nas najlepsze treści. Może tak samo też będę pisał leżakując po obiedzie) nie będę się powstrzymywał od bawienia się w widzenie przyszłości, tylko dlatego, że mogę się pomylić. Tak mógłby wyglądać ten blog. Taki chciałbym, żeby był. Tak wiem, daleka droga do tego.

Pozdrawiam, Mateusz.

Rys. Roland Topor.

Spekulacja 07.07.2009r.

2009-07-07T10:40:00.008+02:00

Kolejny wpis o technicznej sytuacji na wykresach pragnę rozpocząć od uaktualnienia wykresy Dolara nowozelandzkiego oraz amerykańskiego. Ponad tydzień temu wspominałem o tej parze (Spekulacja 28.06.2009r.) sugerując, że wykres odbije się od oporu na 0.6500 i nastąpi dynamiczne cofnięcie do 0.6255. Przyznam szczerze, że w zeszły poniedziałek i wtorek miałem pewne obawy, co do postawionej hipotezy. Trwałem w swojej decyzji z dwóch powodów:

· Eurodolar nie wyszedł wtedy powyżej 1.4138, a to właśnie ta para jest wyznacznikiem dla całego rynku,

· Na wykresie tygodniowym pojawiła się formacja bloku co sugerowało spadki.

Od środy wszystko wróciło do zaproponowanego przeze mnie schematy i Kiwi niczym po prostej równoległej spadł w piątek do 0.6255 (tygodniowy zysk 230 pipsów). Reszta par z tamtej spekulacji również przyniosła zysk, ale ich poziomy docelowe wciąż nie zostały osiągnięte.

Mówiąc o reszcie mam przede wszystkim na myśli wspomnianego już Eurodolara. Para ta w przeciągu ostatnich kilku tygodni wyraźnie zmniejszyła amplitudę wahań, ale to nie znaczy, że nie dzieje się nic ciekawego. Po prostu zmiany dokonują się wolniej, niż planowałem. W dalszym ciągu celem pozostaje 1.3640 (spekulowałem, że ten poziom zostanie osiągnięty już w czerwcu – grubo się pomyliłem). Pierwszy poziom Fibo Fan (niebieskie rosnące proste) został pokonany za piątym razem, co sygnalizuje powrót do tendencji spadkowej. Idąc tym tropem dalej, to najbliższy ważny opór znajduje się na kolejnym ramieniu Fibo Fan, obecnie są to okolice 1.3750 i tam też jest ważne wsparcie tj. dołek z 15 czerwca b.r. Przyjmując założenie, że rynek walutowy powoli się stabilizuje (choć sam w to nie wierzę i liczę, że kolejna dynamiczna fala dopiero nadciąga) to właśnie ten poziom przyjmuję za Take Profit w tym tygodniu (potencjalny zysk to 200 pipsów).

Wracając pamięcią jeszcze wcześniej przypominam sobie Spekulację z 21.06.2009r. i wykres EURGBP. Ponieważ wciąż obowiązującym kierunkiem jest umacnianie zielonego do wszystkich walut (poza Jenem) to w tej właśnie parze jest odpowiedź kto straci więcej – Euro czy Funt. Wykres dotarł do pierwszego ważnego oporu na 0.8650, czyli strategia się udała (kolejne +200 pipsów). Wskaźniki na wykresie dziennym nie wyczerpały jeszcze swojego popytowego kierunku, dlatego podnoszę poprzeczkę dla tej pary do 38,2% zniesienia fali BC tj. do 0.8820 (potencjalne kolejne +200 pipsów).

Dwa powyższe akapity nie pozostawiają tym samym wyboru angielskiej walucie, jeżeli Dolar ma się umacniać do Euro, a to z kolei do Funta, to znów Brytyjczycy powinni stracić najwięcej. Ta cała układanka mało nie upadła w zeszłym tygodniu, gdy GBPUSD wyszedł powyżej 1.6657. Wyglądało to niebezpiecznie, ale na szczęście zaraz nastąpiła kontra popytu i teraz walka toczy się o utrzymania wsparcia na 1.62 – szybko odwróciły się role J. Po raz kolejny powtórzę, ze względu na zmniejszoną amplitudę wahań plan spadku do 1.53 odkładam na następny tydzień, a w tym celem jest 1.58 czyli wsparcie tworzone przez dołek z 8 czerwca b.r. Wskaźniki na H4 pokazują wariant wzrostowy, więc będzie to gra ze sporym ryzykiem jakiegoś odbicia i próby powrotu do trendu bocznego – oby to się nie stało. Pękła cienka zielona linia trendu wzrostowego, teraz kolej na pogrubioną linię trendu poprowadzoną po dołkach od marca. Należy pamiętać, że rynek kapitałowy jest już od tygodnia poniżej takiej samej linii.

Na koniec Dolar kanadyjski. Piękny czerwcowy rajd jego deprecjacji spowodował, że na wykresie miesięcznym pojawiła się formacja przenikania sugerująca dalszy wzrost. Aktualnie jednak dziennie wskaźniki sugerują korektę, dodatkowo wykres nie przebił się przez opór na 1.1656, a więc raczej czeka Nas odejście do 1.1470 lub nawet 1.1270, ale ze Stop Lossem na 1.1680. Konsekwentnie zakładam, że Dolar amerykański będzie rósł, zarówno w parze z tą walutą, jak i z innymi, ale wszystko w swoim czasie, a zresztą przyda się jedna para z grą na osłabienie zielonego, żeby w razie wpadki zmniejszać straty. Zawsze warto się zabezpieczać.

Lustrzane odbicie Eurojena.

2009-07-03T18:42:00.008+02:00

Na Eurojenie doszło do bardzo ciekawej sytuacji. Na wykresie tygodniowym przerywanymi pionowymi liniami oddzieliłem od siebie okresy spadków, wzrostów i trendów bocznych. Najpierw od 27 lipca do 26 października zeszłego roku (14 tygodniowych świec całego cyklu) doszło do ogromnych spadków ze 170 do 113 Jenów za jedno Euro. Był to efekt dynamicznych spadków na giełdach, rosnącej awersji do ryzyka i oczekiwań na obniżkę oficjalnej stopy procentowej w Strefie Euro. W październiku zaczęła się stabilizacja i trwała do końca stycznia (znów 14 tygodni).

Luty i marzec przynoszą dynamiczne odbicie, które trwa przez 11 świec. Wykres dociera do pierwszego ważnego zniesienia Fibonacciego, 38,2% od szczytu w lipcu 2008r. tj. do poziomu 137 jenów. Co się dzieje wtedy? Przez kolejnych 11 świec wykres się stabilizuje, kilka razy próbuje wybić się powyżej istotnego ograniczenia, ale nic z tego, za każdym razem następuje szybka reakcja podaży. W obydwu wyszczególnionych przypadkach trendów bocznych doszło do naruszenia lokalnego ekstremum ale nie uruchomiło to Stop Lossów.

Obecnie skończyła się trzecia świeca hipotetycznej fali spadkowej. Technicznie możliwy zakres spadków to przedział 75 – 90 Jenów! Dla japońskiego eksportu byłoby to zabójstwo, podobnie jak dla europejskiego importu. Od 2001 roku, gdy Euro rosło w stosunku do Dolara i Jena a spadało w stosunku do walut krajów wschodzących, największy światowy eksporter mógł tanio importować komponenty z Azji i tani (dla jego odbiorców) sprzedawać dalej m.in. do Polski. Jeżeli dojdzie do spadków na Eurojenie, to z historycznych zależności będzie musiało dojść do spadków na Eurodolarze, o czym zresztą piszę nieustannie.